Τι είναι ο σακχαρώδης διαβήτης

Ο σακχαρώδης διαβήτης είναι μια ομάδα ασθενειών στις οποίες τα επίπεδα γλυκόζης στο αίμα ενός ατόμου είναι αυξημένα σε σύγκριση με υγιή άτομα. Τα κύρια συμπτώματα είναι η αυξημένη δίψα, η συχνή επιθυμία για ούρηση, η κόπωση και οι μυκητιάσεις που δεν θεραπεύονται. Μπορεί να υπάρχει ανεξήγητη απώλεια βάρους, μειωμένη όραση, εξασθενημένη μνήμη και άλλα προβλήματα.

Ο σακχαρώδης διαβήτης είναι μια ενδοκρινική παθολογία. Η νόσος χαρακτηρίζεται από ανισορροπία της ομοιόστασης (σταθερότητα του εσωτερικού περιβάλλοντος), λόγω αποτυχίας της ενδοεκκριτικής λειτουργίας του παγκρέατος και διαταραχών στη ρύθμιση των μεταβολικών διεργασιών.

Το κύριο κλινικό σημάδι του διαβήτη είναι τα επίμονα αυξημένα επίπεδα σακχάρου στο αίμα (υπεργλυκαιμία). Ένα υγιές επίπεδο σακχάρου νηστείας σε έναν ενήλικα δεν πρέπει να υπερβαίνει τα 5,5 mmol/L. Σε άτομα μεγαλύτερης ηλικίας, επιτρέπεται μια ελαφρά αύξηση των τιμών (όχι περισσότερο από 1 mmol/l).

Παθογένεση (προέλευση) της νόσου

Η ινσουλίνη παίζει σημαντικό ρόλο στην ανάπτυξη της νόσου. Αυτή είναι μια ενδοκρινική (ενδοεκκριτική) ορμόνη που παράγεται από το πάγκρεας. Στο σώμα εκτελεί πολλές ζωτικές λειτουργίες:

• Παροχή γλυκόζης (η κύρια πηγή ενέργειας) σε ιστούς και κύτταρα.
• Ρύθμιση της ποσότητας των κετονών (σώματα ακετόνης - τοξικά μεταβολικά προϊόντα).
• Διέγερση της σύνθεσης γλυκογόνου υψηλού μοριακού βάρους (απόθεμα γλυκόζης).
• Ενίσχυση της παραγωγής πρωτεΐνης και αναστολή της διάσπασής της.

Όταν η παραγωγή και η κατανάλωση ινσουλίνης αποσταθεροποιείται, χάνεται ο έλεγχος στις αναφερόμενες μεταβολικές διεργασίες και αναπτύσσεται διαβήτης. Ο σακχαρώδης διαβήτης είναι ανίατος. Δεν υπάρχει θεραπεία εκρίζωσης που να μπορεί να καταστρέψει την καταστροφική διαδικασία στο σώμα ή να την αναστρέψει. Μπορείτε να πάθετε διαβήτη ανεξάρτητα από την ηλικία και το φύλο. Παθολογικές αλλαγές στο μεταβολισμό και την παραγωγή ορμονών συμβαίνουν υπό την επίδραση πολλών παραγόντων που καθορίζουν τον τύπο της νόσου.

Τύποι και αιτίες της νόσου

Η ταξινόμηση των κύριων τύπων της νόσου σε πρώτο και δεύτερο βασίζεται στην αιτιολογία (αίτια εμφάνισης) και στις θεραπευτικές τακτικές που χρησιμοποιούνται.

Πρώτος τύπος

Ο ινσουλινοεξαρτώμενος σακχαρώδης διαβήτης τύπου 1 (IDDM 1), κατά τα άλλα νεανικός, σχηματίζεται στην παιδική και εφηβική ηλικία και μπορεί να είναι συγγενής. Χαρακτηρίζεται από απώλεια της παγκρεατικής λειτουργίας. Το όργανο δεν είναι σε θέση να εκτελέσει την ενδοκρινική λειτουργία της παραγωγής ινσουλίνης. Ελλείψει ορμόνης αγωγού, η γλυκόζη συγκεντρώνεται στο αίμα.

Τα κύτταρα του εγκεφάλου, του νευρικού συστήματος, της επιδερμίδας, του μυϊκού συστήματος και όλων των άλλων οργάνων και συστημάτων δεν λαμβάνουν επαρκή διατροφή. Ταυτόχρονα, τα ίδια τα κύτταρα του αδένα βιώνουν πείνα για ζάχαρη, η οποία οδηγεί στο θάνατό τους. Η ανεξέλεγκτη συσσώρευση κετονών εγκυμονεί τον κίνδυνο παγκόσμιας δηλητηρίασης του οργανισμού. Στα παιδιά, η κατάσταση αυτή μετατρέπεται εύκολα σε κετοξέο κώμα με πιθανή θανατηφόρα έκβαση.

Λόγοι

Υπάρχουν δύο βασικοί λόγοι για την ανάπτυξη του IDDM: 1. Αυτοάνοσο. Είναι συνέπεια μιας δυσλειτουργίας του ανοσοποιητικού συστήματος, το οποίο αγνοεί τις αμυντικές λειτουργίες και παράγει αντισώματα που καταστρέφουν τα παγκρεατικά κύτταρα. Το έναυσμα (ώθηση) για την ενεργοποίηση παθολογικών διεργασιών είναι:

• Ασθένειες ιογενούς προέλευσης: HIV και AIDS, παρωτίτιδα (παρωτίτιδα), τύποι ιών έρπητα (κυτταρομεγαλοϊός, Kosaki, Epstein-Barr).
• Πολλαπλές αλλεργίες.
• Ανθυγιεινή διατροφή (επικράτηση γρήγορων υδατανθράκων) σε φόντο χαμηλής σωματικής δραστηριότητας, παχυσαρκίας.

Αυτοάνοσες αντιδράσεις μπορεί να εμφανιστούν ως αποτέλεσμα λανθασμένης θεραπείας με ορισμένους τύπους φαρμάκων. Ο δεύτερος λόγος είναι η γενετική προδιάθεση (η κληρονομική παρουσία κατεστραμμένων γονιδίων στο σώμα). Η νόσος αναπτύσσεται λόγω της κυριαρχίας των προσβεβλημένων γονιδίων, μιας υπολειπόμενης μετάλλαξης (κληρονομικότητα και από τους δύο γονείς).

Μια αλλαγμένη γονιδιακή δεξαμενή δεν αποτελεί 100% εγγύηση για την ανάπτυξη της νόσου. Κατά τη γέννηση, ένα παιδί λαμβάνει μια κληρονομική προδιάθεση και όχι ο ίδιος ο διαβήτης. Ταυτόχρονα, δεν αποκλείεται η έμμεση μετάδοση γενετικών πληροφοριών. Εάν οι γονείς είναι υγιείς, η τάση για διαβήτη μπορεί να κληρονομηθεί από τους παππούδες.

Δεύτερος τύπος

Ο μη ινσουλινοεξαρτώμενος σακχαρώδης διαβήτης τύπου 2 (NIDDM 2) αναπτύσσεται σε άτομα ηλικίας 40+. Σε αντίθεση με τον νεανικό τύπο, το πάγκρεας διατηρεί τις ενδοεκκριτικές του ικανότητες και παράγει σταθερά ινσουλίνη. Η γλυκόζη συσσωρεύεται στο αίμα λόγω της προόδου της αντίστασης στην ινσουλίνη - παραβίαση της απόκρισης στην ορμόνη (η ευαισθησία των κυττάρων στην ορμόνη και η ικανότητα να την καταναλώνουν πλήρως). Λόγω της χρόνιας έλλειψης ζήτησης ινσουλίνης στο σοβαρό στάδιο της νόσου, η σύνθεσή της σταματά.

Λόγοι

Η παχυσαρκία θεωρείται η κύρια αιτία αντίστασης στην ινσουλίνη. Άλλοι παράγοντες που προκαλούν την ανάπτυξη διαβήτη τύπου 2 περιλαμβάνουν:

• Χρόνιες παθολογίες του παγκρέατος, όργανα του ηπατοχολικού συστήματος, καρδιαγγειακές παθήσεις.
• Ανθυγιεινό πάθος για τα αλκοολούχα ποτά.
• Διατροφικές διαταραχές (γαστρονομική λαχτάρα για γλυκά, ανεξέλεγκτη όρεξη).
• Λειτουργική ανεπάρκεια του φλοιού των επινεφριδίων λόγω μακροχρόνιας θεραπείας με φάρμακα που περιέχουν ορμόνες.
• Δυσφορία (χρόνιο ψυχοσυναισθηματικό στρες).

Επιπλέον, υπάρχει δυσμενής κληρονομικότητα. Αυτός ο παράγοντας λειτουργεί σε συνδυασμό με τους αναφερόμενους λόγους στο 80% των περιπτώσεων. Ο κίνδυνος εμφάνισης της νόσου αυξάνεται στις γυναίκες κατά την προεμμηνοπαυσιακή περίοδο και κατά την εμμηνόπαυση. Αυτό οφείλεται σε αλλαγές στην ορμονική κατάσταση και στην υπερβολική αύξηση βάρους.

Επιπλέον

Άλλοι τύποι διαβήτη περιλαμβάνουν:

• GDM (σακχαρώδης διαβήτης κύησης σε έγκυες γυναίκες). Αναπτύσσεται στο δεύτερο μισό της περιγεννητικής περιόδου. Οι λόγοι είναι: αυξημένο φορτίο στο πάγκρεας, μειωμένη παραγωγή ινσουλίνης λόγω της υψηλής δραστηριότητας των στεροειδών ορμονών του φύλου (προγεστερόνη).
• Διαβήτης Lada (λανθάνον αυτοάνοσος διαβήτης ενηλίκων). Αναπτύσσεται σύμφωνα με τον ινσουλινοεξαρτώμενο τύπο, αλλά έχει συμπτώματα του δεύτερου τύπου.
• Διαβήτης Modi (ομάδα γενετικών ασθενειών).

Σπουδαίος! Ο σακχαρώδης διαβήτης δεν είναι μεταδοτική ασθένεια!

Λόγω της μη λοιμώδους προέλευσής του, είναι αδύνατο να μολυνθείτε από διαβήτη μέσω αίματος, αερομεταφερόμενων σταγονιδίων ή άλλων μέσων.

Στάδια και συμπτώματα

Όλοι οι τύποι της νόσου έχουν προοδευτική πορεία τριών σταδίων με την προσθήκη πολυάριθμων επιπλοκών. Η ένταση των συμπτωμάτων εξαρτάται από το στάδιο της νόσου:

• Αρχικό (αρχικό) ή αντισταθμισμένο. Λόγω της πλήρους λειτουργίας του αντισταθμιστικού μηχανισμού, υπό την επίδραση φαρμάκων και διαιτοθεραπείας, διατηρείται σταθερός έλεγχος της ποσότητας γλυκόζης στο αίμα. Εάν ακολουθηθούν οι ιατρικές συστάσεις, ενδέχεται να μην εμφανιστούν πιθανές επιπλοκές.
• Μέτριο στάδιο υποαντιστάθμισης. Σε αυτό το στάδιο αυξάνονται τα συμπτώματα του διαβήτη και εμφανίζονται συνοδά νοσήματα (επιπλοκές). Γίνεται δύσκολο να διατηρηθούν τα γλυκαιμικά επίπεδα σε αποδεκτά επίπεδα, αφού ο οργανισμός λειτουργεί στο όριο των δυνατοτήτων του.
• Μη αντιρροπούμενο ή τελικό στάδιο. Χαρακτηρίζεται από υψηλά επίπεδα σακχάρου και αδυναμία σταθεροποίησής του. Το σώμα χάνει την ικανότητά του να καταπολεμά την παθολογία και να αντιστέκεται στην ανάπτυξη επιπλοκών. Αυτή η κατάσταση μετατρέπεται εύκολα σε διαβητικό κώμα με επακόλουθο θάνατο.

Κύρια συμπτώματα

Ο σακχαρώδης διαβήτης του ινσουλινοανθεκτικού τύπου έχει λανθάνουσα πορεία. Τα σοβαρά συμπτώματα μπορεί να μην εμφανιστούν για αρκετά χρόνια επειδή δεν έχουν χαρακτηριστικά γνωρίσματα. Οι πιθανοί διαβητικοί συχνά δεν δίνουν αρκετή προσοχή στις αλλαγές στην ευημερία κατά την έναρξη της νόσου. Ένα αυξημένο επίπεδο γλυκόζης στο αίμα ανακαλύπτεται τυχαία κατά τη διάρκεια μιας συνήθους ιατρικής εξέτασης ή σύμφωνα με τα αποτελέσματα μιας βιοχημικής ανάλυσης που συνταγογραφείται κατά την παρουσία του ασθενούς.

Η νόσος τύπου 1 αναπτύσσεται γρήγορα, τα συμπτώματα είναι έντονα (ειδικά στα παιδιά). Η μη έγκαιρη αναζήτηση ιατρικής βοήθειας αποτελεί σοβαρή απειλή για την υγεία και τη ζωή του ανθρώπου. Η εκδήλωση των συμπτωμάτων των τύπων 1 και 2 είναι παρόμοια. Τα κύρια σημάδια που δείχνουν υψηλά επίπεδα σακχάρου στο αίμα είναι:

• Μειωμένες σωματικές και πνευματικές ικανότητες.
• CFS (σύνδρομο χρόνιας κόπωσης) και δυσανία (διαταραχή ύπνου).
• Πολυδιψία (μόνιμη δίψα).
• Πολυκιουρία (εντατική κένωση της ουροδόχου κύστης).
• Κεφαλγικό σύνδρομο (κεφαλαλγία) που σχετίζεται με χρόνια υψηλή αρτηριακή πίεση (ΑΠ).
• Υπεριδρωσία (αυξημένη εφίδρωση).
• Πολυφαγία (αυξημένη όρεξη που δεν ρυθμίζεται από τον εγκέφαλο).
• Συστηματικές οξείες αναπνευστικές ιογενείς λοιμώξεις και κρυολογήματα που προκύπτουν από εξασθενημένη ανοσία.
• Μακροχρόνια ανάπλαση της επιδερμίδας (δέρματος) μετά από βλάβη.

Ο προοδευτικός σακχαρώδης διαβήτης χαρακτηρίζεται από:

• Η μυρωδιά της αμμωνίας από το στόμα (με την ανάπτυξη του νεανικού τύπου της νόσου).
• Αλλαγές στη δομή των πλακών των νυχιών (διαχωρισμός) και των μαλλιών (ξηρότητα, ευθραυστότητα).
• Υπερκεράτωση (κερατινοποίηση της στιβάδας του δέρματος στα πόδια), με εξασθενημένη απολέπιση (απολέπιση).
• Δερματομυκητίαση (μυκητιασική νόσος των νυχιών και του δέρματος).
• Τελαγγειεκτασία (φλέβες αράχνης) που εξελίσσεται σε έντονο αγγειακό δίκτυο κάτω από το δέρμα.
• Ασθένεια (νευροψυχολογική κατωτερότητα).
• Αταξία (διαταραχή συντονισμού).
• Διαταραχές μνήμης, όρασης, προσοχής.
• Ευερεθιστότητα χωρίς κίνητρα, που αντικαταστάθηκε από απάθεια.
• Ταχυκαρδία (διαταραχή της ρυθμικής λειτουργίας της καρδιάς).
• Αρθραλγία (μη φλεγμονώδης πόνος στις αρθρώσεις).
• Παρασεστία (μούδιασμα των ποδιών), κράμπες, αίσθημα καύσου στα άκρα.
• Μειωμένη λίμπιντο (σεξουαλική επιθυμία).

Τα συμπτώματα φύλου είναι στις γυναίκες - καντιντίαση (κολπικός μύκητας), NOMC (διαταραχή ωοθηκικού-εμμηνορροϊκού κύκλου), στους άνδρες - αδύναμη στύση (μέχρι στυτική δυσλειτουργία, αλλιώς ανικανότητα), αλωπεκία (φαλάκρα). Αργότερα εμφανίζονται αναπαραγωγικές αποτυχίες, με χαρακτηριστική αδυναμία σύλληψης παιδιού.

Επιπλέον

Οι ειδικές εκδηλώσεις περιλαμβάνουν τα ακόλουθα σύνδρομα σακχαρώδους διαβήτη:

• Το σύνδρομο Mauriac είναι μια αναπτυξιακή διαταραχή σε παιδιά με νεανικό διαβήτη.
• Σύνδρομο Somogyi – «άλματα» στη ζάχαρη λόγω λανθασμένης θεραπείας με ινσουλίνη.
• Μεταβολική αντίσταση στην ινσουλίνη.
• Σύνδρομο Dawn - υπεργλυκαιμία νηστείας.

Με σοβαρές επιπλοκές της νόσου, εμφανίζεται το σύνδρομο Raynaud - παραβίαση της κυκλοφορίας του αίματος στα άκρα με επώδυνη παρααισθησία.

Συχνές επιπλοκές του διαβήτη

Το προσδόκιμο ζωής με διαβήτη εξαρτάται σε μεγάλο βαθμό από την πρόληψη των επιπλοκών. Η αιτία της αναπηρίας και του θανάτου του ασθενούς είναι τις περισσότερες φορές οι πρώιμες συνέπειες του διαβήτη και η μη συμμόρφωση με τους κανόνες θεραπείας. Οι επιπλοκές ταξινομούνται σε οξείες και χρόνιες. Στην πρώτη περίπτωση, η επιδείνωση της υγείας μπορεί να αναπτυχθεί από αρκετές ημέρες έως αρκετές ώρες.

Μια οξεία κατάσταση είναι η διαβητική κρίση, που προκαλείται από υπεργλυκαιμία ή από ταχεία μείωση του σακχάρου στο αίμα (υπογλυκαιμία). Η υπογλυκαιμική κρίση χαρακτηρίζεται από πτώση της γλυκόζης σε κρίσιμο επίπεδο 2,8 mmol/l, όταν ένα άτομο χάνει τις αισθήσεις του. Υπάρχουν τρεις τύποι υπεργλυκαιμικής κρίσης, ανάλογα με τα συμπτώματα και τις αιτίες ανάπτυξης:

• Υπερωσμωτικό (η κύρια αιτία είναι ο μη ελεγχόμενος σακχαρώδης διαβήτης τύπου 2).
• Γαλακτικό οξύ (αναπτύσσεται λόγω της συσσώρευσης γαλακτικού οξέος στο πλάσμα του αίματος και στους περιφερικούς ιστούς του νευρικού συστήματος).
• DKA, ή διαβητική κετοξέωση (συσσώρευση κετονών του σώματος στο αίμα λόγω ανεπάρκειας ινσουλίνης).

Κατά κανόνα, μια κρίση δεν μπορεί να αποφευχθεί χωρίς επείγουσα ιατρική περίθαλψη. Διαφορετικά, οι ασθενείς αναπτύσσουν διαβητικό κώμα. Οι χρόνιες επιπλοκές έχουν παρατεταμένο χαρακτήρα ανάπτυξης. Οι πιο συχνές και σοβαρές στη φύση τους είναι η αγγειοπάθεια (διαβητική αγγειακή βλάβη) λόγω αλλοιωμένης σύστασης αίματος και κυκλοφορικών διαταραχών.

Το είδος της αγγειοπάθειας εξαρτάται από τη θέση της ανάπτυξής της:

• Παθολογικές αλλαγές στα αγγεία της νεφρικής συσκευής (νεφροπάθεια) με επακόλουθη ανάπτυξη νεφρικής ανεπάρκειας.
• Βλάβη στο αγγειακό σύστημα του εγκεφάλου (εγκεφαλοπάθεια), απειλητική άνοια (επίκτητη άνοια).
• Αγγειοπάθεια των στεφανιαίων αγγείων, ως συνέπεια: έμφραγμα, ισχαιμική καρδιοπάθεια (στεφανιαία νόσος).
• Μικρο- και μακροαγγειοπάθεια των αγγείων των κάτω άκρων, με την ανάπτυξη διαβητικού ποδιού (εφεξής γάγγραινα των ποδιών).
• Διαταραχή της παροχής αίματος στον αμφιβληστροειδή (αμφιβληστροειδοπάθεια) με απειλή πλήρους απώλειας της όρασης.

Η αγγειοπάθεια οδηγεί σε ατροφία των νευρικών ινών (διαβητική νευροπάθεια).

Εργαστηριακή διάγνωση

Ο σακχαρώδης διαβήτης μπορεί να διαγνωστεί μόνο μέσω εργαστηριακής εξέτασης αίματος για την ποσοτική περιεκτικότητα σε γλυκόζη. Μια ολοκληρωμένη εξέταση περιλαμβάνει διάφορους τύπους δοκιμών:

• Βασική ανάλυση τριχοειδούς (δακτύλου) ή φλεβικού αίματος.
• GTT (δοκιμή ανοχής γλυκόζης) για τον προσδιορισμό του βαθμού απορρόφησης της γλυκόζης.
• Ανάλυση του επιπέδου της γλυκοζυλιωμένης (γλυκολιωμένης) αιμοσφαιρίνης HbA1C (αναδρομική εκτίμηση γλυκαιμίας για 4 μήνες).
• Δοκιμή αίματος για την ποσότητα αντισωμάτων κατά της γλουταμικής αποκαρβοξυλάσης (αντισώματα GAD) για τον προσδιορισμό του τύπου του διαβήτη.
• Ανάλυση ούρων για την παρουσία πρωτεΐνης και γλυκόζης (σε υγιή άτομα αυτές οι ουσίες απουσιάζουν στα ούρα).

Επιπλέον, συνταγογραφούνται διαγνωστικές διαδικασίες υλικού: ΗΚΓ, υπερηχογράφημα, αγγειογραφία (αγγειακή εξέταση).

Βασικές αρχές θεραπείας

Ο σακχαρώδης διαβήτης δεν ανέχεται την παραμέληση της θεραπείας. Το να ζεις με μια τέτοια ασθένεια σημαίνει να λαμβάνεις μόνιμη θεραπεία. Η παθολογική θεραπεία βασίζεται στη χρήση φαρμάκων και στη διαιτητική διατροφή. Οι κύριοι στόχοι της θεραπείας είναι να φέρει τα γλυκαιμικά επίπεδα όσο το δυνατόν πιο κοντά στις κανονιστικές τιμές, να επιβραδύνει την εξέλιξη της νόσου και να καθυστερήσει την ανάπτυξη σχετικών επιπλοκών.

Βασικές μέθοδοι θεραπείας:

• Ινσουλινοθεραπεία (ένεση ιατρικής ινσουλίνης για την προσομοίωση της φυσικής παραγωγής της σε νόσο τύπου 1).
• Δισκία υπογλυκαιμικών φαρμάκων (για μη ινσουλινοεξαρτώμενο τύπο).
• Διαιτοθεραπεία (ακολουθώντας τους κανόνες της δίαιτας «Πίνακας Νο. 9»).
• Μαθήματα φυσικοθεραπείας.

Σπουδαίος! Το πρόγραμμα και οι δόσεις των ενέσεων ινσουλίνης συνταγογραφούνται από ενδοκρινολόγο σε ατομική βάση. Τα αντιυπεργλυκαιμικά φάρμακα επιλέγονται επίσης κατά περίπτωση.

Επιτρέπεται η χρήση παραδοσιακής ιατρικής:

• Προϊόντα ξύλου (φλοιός, μπουμπούκια).
• Ανοσοδιεγερτικά μείγματα ξηρών καρπών και επιτρεπόμενων αποξηραμένων φρούτων (δαμάσκηνα, σύκα, μήλα).
• Θεραπευτικά βότανα (πικραλίδα, κολλιτσίδα, υπερικό, κατσικίσιο, τσουκνίδα κ.λπ.).
• Μέλι (περιορισμένο) και προϊόντα μέλισσας.

Πριν χρησιμοποιήσετε συνταγές εναλλακτικής ιατρικής, είναι απαραίτητο να λάβετε την έγκριση του θεράποντος ενδοκρινολόγου/

Πρόβλεψη

Δεδομένου ότι ο διαβήτης είναι μια μη αναστρέψιμη κατάσταση, το ερώτημα πόσα χρόνια ζουν τα άτομα με αυτή τη διάγνωση τίθεται για όλους τους διαβητικούς. Κανείς δεν θα αναλάβει να κατονομάσει τον ακριβή αριθμό. Υπάρχουν ορισμένες ιατρικές στατιστικές σύμφωνα με τις οποίες ο κύκλος ζωής του ινσουλινοανθεκτικού τύπου μειώνεται κατά 5-8 χρόνια. Με την ινσουλινοεξαρτώμενη νόσο, το προσδόκιμο ζωής μειώνεται κατά 19-20 χρόνια στις γυναίκες και κατά 10-12 στο μισό των ανδρών του πληθυσμού. Ωστόσο, το κριτήριο του φύλου δεν είναι ο πρωταρχικός δείκτης του αριθμού των ετών που κατανέμονται σε έναν διαβητικό.

Η κύρια σημασία είναι η ποιότητα ζωής, την οποία ο ασθενής μπορεί να βελτιώσει ανεξάρτητα. Εάν δεν μπορείτε να απαλλαγείτε από τον διαβήτη, πρέπει να μάθετε πώς να τον διαχειρίζεστε, δηλαδή να τον διατηρείτε υπό αυστηρό έλεγχο. Αυτό θα βοηθήσει στην επιβράδυνση της ανάπτυξης επιπλοκών - της κύριας αιτίας πρόωρου θανάτου στους διαβητικούς.

Το να κάνετε τη ζωή με διαβήτη όσο το δυνατόν πιο ικανοποιητική και να αυξήσετε τη διάρκειά της είναι δυνατή μόνο με την τήρηση όλων των ιατρικών συστάσεων. Οι ενδοκρινολόγοι συμβουλεύουν ανεπιφύλακτα την παρακολούθηση μαθημάτων στο «Σχολείο Διαβήτη», όπου μελετώνται διεξοδικά όλες οι μέθοδοι βελτίωσης της ποιότητας ζωής, πρόληψης αρνητικών συνεπειών και οι θεραπευτικές τακτικές.

Αποτελέσματα

Είναι αδύνατο να εξαλειφθεί ο διαβήτης. Με μια τέτοια διάγνωση, ένα άτομο πρέπει να λάβει κατάλληλη θεραπεία για τη ζωή, να τηρήσει μια δίαιτα και να εγκαταλείψει τους εθισμούς. Οι κύριες αιτίες της νόσου είναι:

• Δυσμενής κληρονομικότητα.
• Διαταραχή της ανοσοποιητικής λειτουργίας.
• Ανθυγιεινός τρόπος ζωής.

Για έγκαιρη διάγνωση, είναι απαραίτητο να ακούτε προσεκτικά τις αλλαγές στην ευημερία και να υποβάλλεστε τακτικά σε εργαστηριακές εξετάσεις για τα επίπεδα γλυκόζης στο αίμα. Το πόσο καιρό ζουν οι άνθρωποι με την παθολογία εξαρτάται από τον καλό έλεγχο του διαβήτη.